Ποιες γλώσσες μαθαίνονται περισσότερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Σύμφωνα με πίνακα που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2019 στο Eurostat για την εκμάθηση ξένων γλωσσών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα αγγλικά είναι μακράν η πιο δημοφιλή ξένη γλώσσα που μαθαίνουν οι μαθητές στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής μας δείχνουν ότι το 97,9% των μαθητών στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση μαθαίνουν Αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα. Ακολουθούν τα Γαλλικά (με 33.4%), τα Γερμανικά (23.3%) και τα Ισπανικά (16.9%).

Αυτό μας αποδεικνύει την σπουδαιότητα της Αγγλικής γλώσσας τόσο στην σημερινή εποχή αλλά αποτελεί και μια ένδειξη ότι αυτό πρόκειται να συνεχιστεί και στα τα επόμενα χρόνια.

Η μελέτη αυτή συμπεραίνει επίσης ότι σε ορισμένα κράτη μέλη ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των μαθητών εκπαιδεύονται και άλλες γλώσσες εκτός από την Αγγλική.

Ψυχική Υγεία Παιδιών και Εφήβων B'

Μήπως άθελά σας ενισχύετε ανεπιθύμητες συμπεριφορές του παιδιού;

Για ποιο λόγο ένα παιδί να επιλέγει να κάνει ξανά και ξανά αυτό που του λέτε να μην κάνει, παραβλέποντας την όποια τιμωρία; Μήπως γιατί τότε μόνο καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή σας;
--------------------
H ανεπιθύμητη συμπεριφορά του παιδιού που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά μπορεί να είναι απλώς ένας τρόπος που έχει βρει το παιδί για να εξασφαλίζει την προσοχή των άλλων (J. Eysenck, The Biological Basis of Personality, 1967). Γι’ αυτό και το παιδί τείνει να την επαναλαμβάνει κάτω από παρόμοιες συνθήκες.

ΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΟΝΟ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ "ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ" ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ!

Should you know English and have Internet access, you can read the News and see Pictures
from OVER THE WORLD!!!

Εάν γνωρίζετε Αγγλικά και Έχετε Πρόσβαση στο Διαδίκτυο, Μπορείτε να Διαβάζετε τα Νέα και να Βλέπετε Εικόνες από ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

Πώς θα καθοδηγείτε θετικά τα παιδιά σας

Από την ipaideia.gr

Ενώ η πειθαρχία εμπεριέχει την καθοδήγηση και τη διδασκαλία, την έχουμε λανθασμένα συνδέσει με την τιμωρία… Είτε γιατί έτσι πιστεύουμε πως θα πειθαρχήσουμε πιο αποτελεσματικά τα ανυπάκουα παιδιά, είτε γιατί έχουμε μεγαλώσει βιώνοντας οι ίδιοι την τιμωρία ως μέσο πειθάρχησης.
 Για να αποφευχθούν οι αρνητικοί συνειρμοί με τη λέξη πειθαρχία, είναι καλύτερο να την αντικαταστήσουμε με τη φράση «θετική καθοδήγηση» ή με τον όρο «positive parenting», που είναι ευρέως γνωστός.

Δείτε παρακάτω τον δεκάλογο του positive parenting με συμβουλές για να εφαρμόσετε την θετική καθοδήγηση στο σπίτι σας ανατρέφοντας έτσι συναισθηματικά ώριμα παιδιά.

 1. Η θετική καθοδήγηση αρχίζει από τη στιγμή που θα δημιουργήσετε μια στενή σχέση με το παιδί σας, ώστε αυτό να ανταποκρίνεται στους κανόνες που θέτετε. Το κλειδί για αποτελεσματική πειθάρχηση είναι να έχετε ένα στενό δεσμό με το μικρό σας γιατί αν αισθάνεται ότι είναι κοντά σας θα θέλει να σας ευχαριστεί με τις πράξεις του. 

2. Αξιολογήστε κάθε στρατηγική πειθαρχίας από το πόσο ενδυναμώνει ή δημιουργεί ρήγματα τη σχέση σας με το παιδί σας. Σκεφτείτε ότι στόχος σας είναι να το καθοδηγήσετε με αγάπη και όχι να το τιμωρήσετε. Η τιμωρία έχει καταστροφικές συνέπειες για τη μεταξύ σας σχέση ενώ θα τροφοδοτήσει την άσχημη συμπεριφορά από την πλευρά του παιδιού σας. Από την άλλη η θετική καθοδήγηση θέτει μεν όρια αλλά με τρόπο που δείχνει κατανόηση βοηθώντας έτσι το παιδί να βελτιώσει τη συμπεριφορά του και να μην παραμένει θυμωμένο μαζί σας. 

3. Ξεκινήστε να διορθώνετε μια συμπεριφορά ή κατάσταση, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τη μεταξύ σας στενή σχέση. Τα παιδιά συνήθως συμπεριφέρονται άσχημα όταν νιώθουν άσχημα για τον εαυτό τους και όταν αισθάνονται ότι έχουν «απομακρυνθεί» από τους γονείς τους. Εστιάστε στα συναισθήματα που μπορεί να έχει το παιδί σας σε κάθε περίσταση και μιλήστε του για αυτά έχοντας ταυτόχρονα σωματική επαφή μαζί του. Παραδείγματα: - Xαμηλώστε στο ύψος του, κοιτάξτε το στα μάτια και πείτε του «είσαι πολύ θυμωμένος αλλά δεν χρειάζεται να δαγκώνεις τους άλλους», - Σηκώστε το ψηλά και πείτε του «θα ευχόσουν να μπορούσες να παίξεις περισσότερο αλλά είναι ώρα για ύπνο», - Κοιτάξτε το στα μάτια «είσαι τόσο θυμωμένο αυτή τη στιγμή», - Ακουμπήστε το χέρι σας στον ώμο του «φοβάσαι να μου πεις για το μπισκότο».

 4. Μην διστάσετε να θέσετε τα απαραίτητα όρια, αλλά φροντίστε να το κάνετε δείχνοντας κατανόηση. Θα χρειαστεί από τη μια να θέσετε κανόνες αλλά από την άλλη να δείτε την κατάσταση μέσα από τα μάτια του παιδιού σας. Όταν τα παιδιά αισθάνονται ότι οι άλλοι τα καταλαβαίνουν, είναι πιο εύκολο για αυτά να αποδεχτούν κάποιους κανόνες. Παραδείγματα: «Είσαι πολύ θυμωμένος αλλά δεν δαγκώνουμε. Ας χρησιμοποιήσουμε τις λέξεις για να πεις στο αδερφάκι σου πώς αισθάνεσαι». «Εύχεσαι να μπορούσες να παίξεις περισσότερο, αλλά είναι ώρα για ύπνο. Ξέρω ότι αυτό σε στενοχωρεί». «Δεν θέλεις η μαμά να σου πει όχι, αλλά η απάντηση είναι όχι. Δεν λέμε σκάσε ο ένας στον άλλον, αλλά παρόλα αυτά είναι κατανοητό να είσαι στενοχωρημένη και θυμωμένη». «Μπορεί να φοβάσαι αλλά πάντα λέμε την αλήθεια ο ένας στον άλλον». 

5. Αν υπάρχει σωματικός κίνδυνος, παρέμβετε άμεσα για να θέσετε όρια, δείχνοντας ταυτόχρονα κατανόηση. Για παράδειγμα ,πείτε «Ο κανόνας είναι ότι δεν χτυπάμε, ακόμα και αν έχεις νευριάσει τόσο πολύ επειδή σε κοροϊδεύει. Ας καθίσουμε να το συζητήσουμε». 

6. Η ανυπακοή είναι αποτέλεσμα ενός προβλήματος στη μεταξύ σας σχέση. Αν το παιδί 
σας δεν αποδέχεται τους κανόνες που θέτετε σημαίνει πως η σχέση σας δεν είναι αρκετά δυνατή για να το καθοδηγήσετε. Αυτό μπορεί να συμβεί σε όλους κατά καιρούς. Τι να κάνετε; Σκεφτείτε με ποιον τρόπο θα ενδυναμώσετε τη σχέση σας. Αντιθέτως αν προκαλέσετε μια διαμάχη θα καταφέρετε να βαθύνετε τη ρήξη μεταξύ σας. 

7. Αποφύγετε τα time-outs καθώς ενδυναμώνουν παρά μετριάζουν την άσχημη συμπεριφορά. Τα time-outs είναι μια μορφή τιμωρίας μέσω της εξορίας και της ταπείνωσης. Επιπλέον, περισσότερο διαβρώνουν παρά ενισχύουν τη σχέση σας με το παιδί σας. 

8. Η στρατηγική των επιπτώσεων μπορεί να δώσει λανθασμένα μαθήματα αν εσείς είστε αυτοί που δημιουργείτε τις επιπτώσεις και δεν έρχονται ως φυσικό επακόλουθο των πράξεων των παιδιών σας. Στην τελευταία περίπτωση η στρατηγική των επιπτώσεων δεν είναι τίποτε άλλο από μια τιμωρία και έτσι ακριβώς θα την αντιληφθεί και το παιδί σας. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι τόσο αποτελεσματικές όσο η θετική καθοδήγηση. 

9. Αυτό που σκέφτεστε και νιώθετε είναι πιο σημαντικό από αυτό που λέτε όσον αφορά στην αντίδραση του παιδιού σας. Τα παιδιά συνήθως κάνουν αυτό που θέλουν οι γονείς αν οι τελευταίοι το ζητήσουν με αγάπη. Βρείτε τρόπους να είστε περισσότερο θετικοί από αρνητικοί, έτσι ώστε να ανταποκρίνονται αναλόγως και τα παιδιά σας στη δική σας γενναιοδωρία.

 10. Μέσα από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζετε το παιδί σας, θα μάθει και εκείνο να αντιμετωπίζει τον εαυτό του. Αν είστε σκληροί μαζί του θα αντιμετωπίζει και εκείνο με σκληρότητα τον εαυτό του. Αν με αγάπη θέτετε ξεκάθαρα όρια τότε με τον ίδιο τρόπο θα θέτει και εκείνο όρια στον εαυτό του. 

Πηγή happyparenting.gr 
Επιμέλεια Κατερίνα Θέου

Η οικογένεια επηρεάζει την ευφυία των παιδιών

Η κοινή πεποίθηση πως η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου αυξάνει την ευφυΐα των παιδιών και τα βοηθά να αποδίδουν καλύτερα στο σχολείο αμφισβητείται από ψυχολόγους. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι το γεγονός πως ορισμένα παιδιά που επιδεικνύουν μεγάλο ταλέντο στη μουσική και ταυτόχρονα είναι αριστούχοι μαθητές αποδίδεται στο ευρύτερο μορφωτικό επίπεδο του οικογενειακού τους περιβάλλοντος.

  Ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Γκλεν Σχέλενμπεργκ από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, στον Καναδά, υποστήριξαν ύστερα από μελέτη που έκαναν ότι η ικανότητα των παιδιών να προσλαμβάνουν ευκολότερα τις γνώσεις, να αποκτούν κριτική σκέψη και να διευρύνουν τη μνήμη τους οφείλεται στην επίδραση που ασκούν πάνω τους οι γονείς τους.

Εφόσον οι γονείς εξακολουθούν να είναι ανοικτοί στη μάθηση, να έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και να παρασύρουν τα παιδιά τους σε κάθε είδους δραστηριότητα που μπορεί που «ανοίγει» το μυαλό, τότε αυτά θα είναι πολύ πιο δραστήρια στο σχολείο και στις επιδόσεις τους.

Ο δρ Σχέλενμπεργκ και οι συνεργάτες του μελέτησαν μία ομάδα 130 παιδιών ηλικίας 10 έως 12 ετών. Από διάφορα τεστ στα οποία υπέβαλαν τα παιδιά διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε κάποιος ισχυρός δεσμός αποκλειστικά ανάμεσα στην εκμάθηση μουσικών οργάνων και στην ευφυΐα.

Τα μουσικά μαθήματα, όπως διαπίστωσαν, μπορούσαν σε κάποιον βαθμό να καλλιεργούν ορισμένες δεξιότητες, όμως δεν μπορούσαν να υποκαταστήσουν τον ρόλο που διαδραματίζουν άλλοι παράγοντες στην ευρύτητα του πνεύματος των παιδιών.

 Ορισμένοι ειδικοί σχολίασαν τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής λέγοντας πως τα μαθήματα μουσικής δεν είναι άχρηστα και εφόσον γεμίζουν ικανοποίηση κάποια παιδιά, αυτά θα πρέπει για πολλούς λόγους να τα παρακολουθούν.

πηγή: tanea.gr

Ποιος Είναι (Αληθινά) Μορφωμένος;

Όταν ρωτήθηκε ο Σωκράτης να δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων.
Τι είπε;

"Η μόρφωση είναι θέμα συμπεριφοράς. Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους; Αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις , αντί να ελέγχονται από αυτές. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τις συνδιαλλαγές τους. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς, καλοπροαίρετα. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους. Και αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους».

Όλοι εμείς που περνάμε τη ζωή μας διδάσκοντας εφήβους, θα είμαστε ευτυχείς, εάν η στάση μας, κυρίως μέσα από το προσωπικό μας παράδειγμα ζωής, καταφέρει να προσφέρει στους μαθητές μας κάποιο... ψίχουλο από τα πιο πάνω...

Πηγή:  michalisamoiradakis.blogspot.gr/

Γρηγόρης Αυξεντίου τιμή και δόξα στον αετό του Μαχαιριά

ΚΑΙ  ΕΠΕΙΔΗ  ΕΙΜΑΣΤΕ  ΣΤΗΝ ΟΔΟ,  ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ  ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ...

Περιβεβλημένος με την ατίμητη αλουργίδα του ήρωα του έθνους, προβάλλει μέσα απο τον έξοχο ηθικά πατριωτικό αγώνα του κυπριακού ελληνισμού της ΕΟΚΑ (Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών)  ο Γρηγόρης Αυξεντίου. 

Με ανένδοτο πατριωτικό ήθος και φρόνημα υψηλό, έδωσε έναν πολυεπίπεδο αγώνα για την κυπριακή ανεξαρτησία, εναντίον της αγγλικής κατοχής, για να πέσει ηρωϊκά μαχόμενος στο κρηφύγετό του στις 3 Μαρτίου του 1957. Η ανυποχώρητη αγωνιστικότητά του, η απαράσαλευτη πίστη του στην υπόθεση της κυπριακής ανεξαρτησίας, ενέπνευσαν πολλούς νέους  και κραταίωσαν το φρόνημα του κυπριακού ελληνισμού για την ελευθερία του. 

Για τούτο και αποτέλεσε ηθικό ίνδαλμα της κυπριακής νεολαίας ο Γρηγόρης Αυξεντίου και η ηθικά ευγενής και μαρτυρική φυσιογνωμία του, θα αποτελεί ένα απο τα μείζονα ιστορικά ορόσημα του κυπριακού ελληνισμού.  Ο απαράμιλλος Γρηγόρης Αυξεντίου, μυημένος στα μυστικά του αντάρτικου και της στρατιωτικής τέχνης, στην κυριολεξία πύργωσε με την πολυμερή στρατιωτική παρουσία του τον αγώνα, δίπλα στον έξοχο αρχηγό της ΕΟΚΑ Γρίβα Διγενή – για τούτο και εχρίσθη απο τον Γρίβα υπαρχηγός – και είχε στην κυριολεξία ταπεινώσει τις αγγλικές περιπόλους, που παντί σθένει επιχειρούσαν να τον συλλάβουν, προβαίνοντας άλλωστε και στην επικήρυξή του. Πάραυτα έπεσε προδοτικά όταν κατεδόθη στο κρησφύγετό του και οι Άγγλοι αφού τον περικύκλωσαν τον έκαψαν ζωντανό.  

Ο θάνατός του έλαβε χώρα δίπλα στο ιστορικό μοναστήρι του Μαχαιρά, για τούτο και του απεδόθη απο την λαϊκή συνείδηση το προσωνύμιο «Ο αετός του Μαχαιρά». Ο αλησμόνητος Κύπριος αγωνιστής είδε το φως της ζωής στις 22 Φεβρουαρίου του 1928. Γονείς του ήταν ο Πιερής και η Αντωνία Αυξεντίου, ενώ είχε και μια αδελφή την Χρυστάλα Αυξεντίου. Γενέτειρά του ήταν το χωριό Λύση, που βρίσκεται μεταξύ της Λευκωσίας και της Αμμοχώστου. Αποπεράτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο της Αμμοχώστου. Κατόπιν ήλθε στην Ελλάδα για να σπουδάσει στην στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων.Ωστόσο απέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις. Εντάχθηκε όμως στον ελληνικό στρατό και εκπαιδεύθηκε στην Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, ενώ μελετούσε συνάμα προκειμένου να δώσει εξετάσεις στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Με το πέρας της εκπαίδευσής του στην Σχολή Εφέδρων, μετετέθη για μικρό χρονικό διάστημα στα Βουλγαρικά σύνορα, για να επιστρέψει λίγο αργότερα το 1952 στην Κύπρο.

Προσανατολίζεται επαγγελματικά δίπλα στον πατέρα του και λίγο αργότερα θα αρραβωνιαστεί. Όμως την ώρα που ο νεαρός Αυξεντίου βγαίνει στην βιοπάλη μαίνεται δίπλα του ο εθνοαπελευθερωτικός αγώνας 1955-59 των Κυπρίων αγωνιστών. Με οικογενειακές καταβολές που είχαν έντονες αναφορές στον πατριωτικό αγώνα της Κύπρου, ο νεαρός Αυξεντίου δεν θα αργήσει να ενταχθεί στις γραμμές του. Και στις 20 Ιανουαρίου του 1955 πραγματοποιεί την πρώτη του επαφή με τον αρχηγό της ΕΟΚΑ Γρίβα Διγενή. Συνδετικός κρίκος για την επαφή με τον ηγέτη του εθνοαπελευθερωτικού αγώνα, είναι ο εξάδελφος του Αυξεντίου και πρωτεργάτης της ΕΟΚΑ απο την Λύση, Γρηγόρης Γρηγοράς, που έφερε το ψευδώνυμο «Νταβέλης». Ο Γρηγόρης Αυξεντίου έδωσε όρκο τιμής στον Γρίβα και εντάχθηκε αμέσως στις επάλξεις του αγώνα.  Προκειμένου μάλιστα να κρατηθούν και οι συνωμοτικοί κανόνες ασφαλείας, του απεδόθηκαν απο την οργάνωση τα ψευδώνυμα «Ζήδρος», «Ρήγας», «Άρης», «Ζώτος», «Ανταίος». Στρατευμένος με πάθος και απαράμιλλο θάρρος ο κύπριος αγωνιστής, με τα ηρωϊκά κατορθώματά του και τις στρατιωτικές του επιτυχίες εναντίον των Άγγλων, σύντομα αναγορεύτηκε σε κυρίαρχη μορφή της αντίστασης. Για τούτο και ο Γρίβας Διγενής τον έχρισε υπαρχηγό της ΕΟΚΑ.

Αρχικά ο Αυξεντίου ανέλαβε τομεάρχης στις περιοχές Αμμοχώστου-Βαρωσίων. Η πλατιά στρατιωτική δράση όμως του κύπριου αγωνιστή, γρήγορα περιήλθε στην αντίληψη των Άγγλων, που προσπαθούσαν να αναχαιτήσουν την άμυνα των Κυπρίων. Στις αρχές Απριλίου του 1955 οι αγγλικές αρχές αναζητούσαν επιμόνως τον Αυξεντίου για τη στρατιωτική του δράση. Αναγκάσθηκε έτσι για να αποσβέσει τα ίχνη του να καταφύγει στην Κηρύνεια, στην οποία διετέλεσε τομεάρχης της ΕΟΚΑ έως και τον Σπετέμβρη του 1955. Ενώ αργότερα θα αναλάβει μέχρι και τον θανάτό του την διοίκηση της οργάνωσης στην περιοχή της Πιτσιλιάς. Παρόλες τις προσπάθειες όμως που κατέβαλαν οι Άγγλοι για να συλλάβουν τον ηρωϊκό Ζήδρο, ποτε δεν τα κατάφερναν. Ατρόμητος και γενναίος, πάντα έβρισκε τον τρόπο να διαφύγει και να ταπεινώσεις τις αγγλικέ αρχές. Και όταν ακόμα κάποτε ήλθε κατά πρόσωπο μαζί τους στο Μοναστήριο του Μαχαιρά, ο Κύπριος αγωνιστής με ψυχραιμία και ευρηματικότητα, μεταμφιέστηκε σε καλόγηρο και διέφυγε αθόρυβα χωρίς να τον αναγνωρίσουν. Ενώ μεσούντος του αγώνα ο Γρηγόρης Αυξεντίου στις 10 Ιουνίου του 1955 παντρεύτηκε κρυφά την αγαπημένη του Βασιλική στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου. Ο μαρτυρικός αγωνιστής προκειμένου να δυσχεραίνει τον διωγμό του απο τους άγγλους, χρησιμοποιούσε  διάφορα κρησφύγετα. 

Ενα απο τα κεντρικά σημεία απόκρυψής του ήταν το κρησφύγετο στην καρδιά του Παλαιοχωρίου, παραπλεύρως της Παναγίας της Χρυσοπαντάνασσας, στο υπόγειο της οικίας των Ανδρέα και Μαρίτσας Καραολή. Το κρησφύγετο αυτό είχε κατασκευαστεί με οδηγία του ίδιου του Αυξεντίου, κατόπιν υπόδειξης του αρχηγού της ΕΟΚΑ Γρίβα Διγενή, προκειμένου μαζί με τα κρησφύγετα που υπήρχαν στα βουνά, να υπάρχουν ορισμένα και σε πόλεις, που θα διευκόλυναν την διαφυγή των Κυπρίων αγωνιστών σε ενδεχόμενη καταδίωξη. Και την κατασκευή του είχαν αναλάβει οι αντάρτες αγωνιστές της ΕΟΚΑ Λεωνίδας Στεφανίδης, Γιώργος Μάτσης και Αντώνης Παπαδόπουλος, σε συνεργασία με τον άλλο επίσης εθνομάρτυρα Ανδρέα Καραολή και την τεχνική συνδρομή του Μηχανικού Σπύρου Μιχαηλίδη. Πάραυτα η ψυχή του αγώνα της κυπριακής ανεξαρτησίας, θα πέσει με προδοτικό τρόπο. Στις 3 Μαρτίου του 1957 αφότου προηγήθηκε η προδοσία, οι Άγγλοι ενημέρωθηκαν για το κρησφύγετο του Αυξεντίου στο Μαχαιρά. Γρήγορα έζωσαν με αυτοκίνητα και ελικόπτερα το κρησφύγετο.Διεξήχθη μια πολύωρη μάχη στην οποία ο απαράμιλλος ήρωας μαζι με τους συντρόφους του σκότωσαν πολλούς Άγγλους. Όμως αργότερα οι τελευταίοι έλουσαν στην κυριολεξία με βενζίνη το κρησφύγετο και έκαψαν ζωνταντό το μεγάλο μάρτυρα της κυπριακής ανεξαρτησίας. 

Οι Άγγλοι πρό του διαφαινόμενου κινδύνου να εκσπάσουν μεγάλες διαδηλώσεις, έθαψαν το καμένο σώμα του μάρτυρα την επόμενη μέρα, στις στρατιωτικές φυλακές της Λευκωσίας, στο σημείο που είναι γνωστό ως «τα φυλακισμένα μνήματα». Ο μαρτυρικός θάνατος του αλησμόνητου κύπριου εθνομάρτυρα, συγκλόνισε την παγκόσμια κοινότητα ως ένα ιερό σύμβολο των αγωνιζομένων λαών για την εθνική τους ανεξαρτησία. Η αυτοθυσία του Αυξεντίου ενέπνευσε πολλούς έλληνες και ξένους ποιητές για να τιμήσουν με τα τραγούδια τους την ιερή του μνήμη. Ξεχωριστή θέση στα ποιήματα κατέχει ο αποχαιρετισμός του Ιωάννη Ρίτσου, που συνιστά έναν διαχρονικό ύμνο στην κύπριακή ελευθερία.Αλλά και πλήθος μαζικών φορέων και πολιτιστικών σωματείων με ποικίλους τρόπους, τίμησαν την μνήμη του κύπριου αγωνιστή. Σ΄αυτά τα πλαίσια ο Σύλλογος Κυπρίων Νομού Ξάνθης απο κοινού με τον Δήμο Βιστωνίδος, αλλά και την αρωγή του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59, δημιούργησαν το Κέντρο Ανάδειξης της Λαογραφικής και Ιστορικής Ενότητας Θράκης-Κύπρου φέρον το όνομα «Γρηγόρης Αυξεντίου». 

Το Κέντρο ευρίσκεται λίγα χιλιόμετρα δίπλα στην Ξάνθη στον μετονομασθέντα οικισμό «Νέου Κατραμίου» σε «Γρηγόρης Αυξεντίου», πρός τιμήν του μεγάλου κύπριου εθνομάρτυρα, με προηγούμενο αίτημα των κατοίκων του το 1960, που ήραν την καταγωγή τους στους δημιουργούς πρόσφυγες του συνοικισμού το 1924. Ο αοίδιμος εθνομάρτυρας Γρηγόρης Αυξεντίου, αταλάντευτα προσηλωμένος στις ακατάλυτες αξίες της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας των Ελλήνων, έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος, αποτελώντας διαχρονικό σύμβολο του κυπριακού ελληνισμού. Ήδη έχει περάσει στην φαντασμαγορία της ιστορίας και η ιερή μνήμη του θα πρέπει να μας εμπνέει, να μας εμψυχώνει και να μας καθοδηγεί αείποτε, στους αγώνες για την ελευθερία των Ελλήνων. Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί και στην εφημερίδα "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ" του Πύργου.

Πηγή: www.politikanet.gr
Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, 

Γιατί διαβάζουμε κλασικά παραμύθια στα παιδιά;

Γνωρίζουμε ότι η μεγαλύτερη ανάγκη των ανθρώπων και το δυσκολότερο κατόρθωμα είναι να ανακαλύψουν το νόημα της ζωής. Κανείς δεν κατανοεί το νόημα της ζωής του ξαφνικά. Η σοφία δομείται βήμα-βήμα και μέσα από τις εμπειρίες μας στον κόσμο. Κατά συνέπεια, δε μπορούμε να περιμένουμε το μυαλό των παιδιών μας, να λειτουργεί όπως το δικό μας, ούτε να θέλουμε να δεχτούν αυτά που τους υπαγορεύουμε από τις εμπειρίες μας ως δεδομένα, γιατί και αυτά έχουν την ανάγκη να ακολουθήσουν τη δική τους πορεία προς την ώριμη κατανόηση του εαυτού τους και του κόσμου. 
Μπορούμε όμως να τα βοηθήσουμε να βρουν το νόημα της δικής τους ζωής
Το παραμύθι και οι λαϊκές ιστορίες αναπτύσσουν τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών, δηλαδή την ικανότητα κατανόησης των ψυχικών καταστάσεων και των ψυχικών δοκιμασιών που περιγράφουν. Το παραμύθι, επειδή είναι ένας κόσμος φανταστικός, δημιουργεί το περιθώριο στα παιδιά να αφεθούν σε κομμάτια του ψυχισμού τους που έξω από το παραμύθι μπορεί να φαντάζουν απειλητικά ή απίθανα. Για παράδειγμα, το τέρας του εκάστοτε παραμυθιού μπορεί να είναι ένας χαρακτήρας με τον οποίο ένα θυμωμένο παιδί να ταυτιστεί για να εκτονώσει το θυμό του. Εξίσου, μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτό το χαρακτήρα για να προβάλει επάνω του τα στοιχεία κάποιου προσώπου απ’ την πραγματική του ζωή, προσώπου που εμφανίζεται στο παιδί ως απειλητικό.

Μέσα από το παραμύθι και τη φαντασία, λοιπόν, δίνεται η δυνατότητα στο παιδί να παλέψει με το τέρας και να το νικήσει, κάτι που δεν θα μπορούσε ίσως να κάνει στην καθημερινότητά του. Δεν είναι δε τυχαίο που στη φαντασία καταφεύγουν εντονότερα παιδιά με δυσκολία να βάλουν τα συναισθήματά τους ξεκάθαρα σε λέξεις, είτε γιατί έχουν λεκτικές δυσκολίες, είτε γιατί θα τους ήταν συναισθηματικά δύσκολο να μιλήσουν με ειλικρίνεια για το πώς αισθάνονται. Το παιδί μπορεί να είναι και να κάνει ότι θέλει μέσα σε ένα παραμύθι, αλλά, το κυριότερο να συνδεθεί και να παίξει με τον αφηγητή του!

Το παιδί χρειάζεται να μάθει να αντιμετωπίζει αυτό τον πολύπλοκο κόσμο μέσα στον οποίο ζει. Εδώ, σε αυτό το σημείο, τα παραμύθια μπορούν να του δώσουν ιδέες για το πώς να το κάνει αυτό, χωρίς να έχουν τη φόρτιση των λόγων που έρχονται από τους γονείς και ακούγονται με τη μορφή κατήχησης. Για παράδειγμα, δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να κάνουμε τα παιδιά μας να πιστέψουν ότι οι άνθρωποι είναι έμφυτα καλοί διότι τα παιδιά ξέρουν ότι τα ίδια δεν είναι πάντοτε καλά κι ότι συχνά, ακόμη και όταν είναι καλά, θα προτιμούσαν να μην είναι. Αυτό λοιπόν αντιφάσκει με όσα λένε οι γονείς και επομένως κάνει το παιδί να βλέπει τον εαυτό του σαν τέρας. Στα περισσότερα παραμύθια το κακό δε στερείται ελκυστικών στοιχείων.

Για παράδειγμα, το κακό συχνά συμβολίζεται από το δράκο ή το δυνατό γίγαντα, τη δύναμη της μάγισσας ή την πανούργα βασίλισσα. Μάλιστα πολλές φορές προσωρινά υπερισχύει, όπως οι μοχθηρές αδερφές της σταχτοπούτας. Υπάρχει όμως η πεποίθηση ότι με το να κάνεις κακό δεν κερδίζεις και γι΄ αυτό ο κακός βγαίνει πάντα χαμένος.

Με απλά λόγια, το παραμύθι παίρνει πολύ σοβαρά τα άγχη και διλήμματα του παιδιού και απευθύνεται άμεσα σε αυτά. Για παράδειγμα θέτουν το πρόβλημα επιθυμίας για αιώνια ζωή, τελειώνοντας μερικές φορές ως εξής:

Αν δε πέθαναν, ζουν ακόμα

ή κλείνουν με τη φράση:

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Δεν ξεγελούν, έτσι, το παιδί ότι η αιώνια ζωή είναι δυνατή αλλά υποδεικνύουν ότι ο μόνος τρόπος να ανακουφιστούμε από τον πόνο στη γη είναι η δημιουργία ενός ικανοποιητικού δεσμού με κάποιον άλλο. Αυτός ο δεσμός μπορεί να νικήσει το φόβο του θανάτου. Επιπλέον μεταδίδεται το μήνυμα ότι αυτό το τέλος δεν είναι εφικτό, αν μείνει αιωνίως προσκολλημένο στη μητέρα του, παρ’ όλη την επιθυμία του για κάτι τέτοιο.

Η δομή των παραμυθιών δίνει στο παιδί υλικό με εικόνες που προσφέρουν νέες διαστάσεις στη φαντασία του, τις οποίες στην πραγματικότητα θα ήταν δύσκολο να ανακαλύψει μόνο του. Με αυτές τις εικόνες το παιδί μπορεί να ονειροπολήσει και να προσανατολιστεί καλύτερα στη ζωή του. Επιπλέον, τα παραμύθια προσπαθούν να μεταδώσουν με ποικίλους τρόπους το εξής μήνυμα: ο αγώνας εναντίων σοβαρών δυσκολιών στη ζωή είναι αναπόφευκτος, καθώς είναι ουσιαστικό κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης, όμως αν κανείς δε λιγοψυχήσει, τότε καταφέρνει να νικήσει όλα τα εμπόδια και στέφεται νικητής. Για παράδειγμα, στο «ο Τζακ και η φασολιά», ο Τζακ κλέβει το θησαυρό του γίγαντα και με αυτό τον τρόπο δίνει στο παιδί την ελπίδα ότι ακόμη και ο πιο ταπεινός μπορεί να πετύχει στη ζωή. Άλλωστε σε τι χρησιμεύει να γίνει κανείς κακός, όταν νοιώθει τόσο ασήμαντος που φοβάται ότι δε θα καταφέρει τίποτα στη ζωή του;

Τέλος, ελάχιστα πράγματα μπορεί να κάνει ένα παιδάκι μόνο του, και αυτό το απογοητεύει τόσο πολύ που μπορεί να παραιτηθεί απελπισμένο. Το παραμύθι όμως αποτρέπει κάτι τέτοιο, εφόσον δίνει αξία και στο παραμικρό επίτευγμα, δείχνοντας ότι οι πιο θαυμαστές συνέπειες μπορεί να προκύψουν από αυτό. Το να βοηθήσει ένα ζώο ή να βοηθηθεί από αυτό (παπουτσωμένος γάτος), το να μοιραστεί ένα κομμάτι ψωμί με έναν ξένο (η χρυσή χήνα), το να βρει ένα λυχνάρι (ο Αλαντίν και το λυχνάρι), το να δείξει υπομονή και πίστη σε κάτι που φαίνεται απεχθές και δύσκολο (πρίγκιπας βάτραχος), είναι μικρά, ασήμαντα γεγονότα που όμως οδηγούν σε μεγάλα πράγματα!

Έτσι το παραμύθι ενθαρρύνει το παιδί να εμπιστεύεται ότι τα μικρά επιτεύγματά του είναι σημαντικά και ας μην μπορεί να το καταλάβει για την ώρα, ώστε να έχει πίστη στις δυνατότητές του και να μη νιώθει ηττημένο στις απογοητεύσεις.

Το παραμύθι λοιπόν διδάσκει στο παιδί ότι αυτό που χρειάζεται σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξής του να ξέρει είναι ότι: το να επιτρέπει στη φαντασίωσή του να το κυριεύει για ένα διάστημα δεν είναι καταστροφικό, αρκεί να μην παραμένει διαρκώς αιχμαλωτισμένο σε αυτήν. Στο τέλος της ιστορίας ο ήρωας επιστρέφει στην πραγματικότητα, η οποία είναι ευτυχισμένη αλλά χωρίς μαγεία…

Δάφνη - Τατιάνα Παπανικολάου
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπεύτρια 

ΠΗΓΗ: kalosdaskalos.blogspot.gr

10 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΚΑΙ ΕΓΙΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΥΟΝΤΑΣ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ!

Και με έκαναν καλύτερη μητέρα αλλά και… καλύτερο άνθρωπο!
Κυριακή, 09 Ιούνιος 2013 16:15 panagiaalexiotissa.blogspot.gr/

Στο άρθρο της που δημοσιεύθηκε στους New York Times Shouting Is the New Spanking (Οι Φωνές είναι το Νέο Ξύλο) η Amy McCready, οικογενειακή σύμβουλος και ιδρύτρια του συμβουλευτικού site για γονείς Positive Parenting Solution μας εξηγεί ότι σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι υστερικές φωνές και τα ουρλιαχτά, έχουν αντικαταστήσει σήμερα το παραδοσιακό «ξύλο, που βγήκε από τον παράδεισο». 

Οι γονείς σύμφωνα με την δόκτορα Μακ Κρίντι ταλαιπωρημένοι και με τα ενοχικά τους σύνδρομα γιγαντωμένα μέσα τους, ψάχνουν να βρουν τον κατάλληλο τρόπο να επιβληθούν στα παιδιά τους. Και ενώ για τους περισσότερους γονείς σήμερα είναι αυτονόητο ότι το ξύλο ανήκει στο παρελθόν ως παιδαγωγική μέθοδος, παρ’ όλα αυτά δεν μπορούν να επιβληθούν στον εαυτό τους κάθε φορά που οι μικροί μπόμπιρες αδυνατούν να πειθαρχήσουν στις υποδείξεις τους. Και καταφεύγουν στις φωνές. Το αποτέλεσμα είναι οι ενοχές να γίνονται ένας φαύλος κύκλος που δεν σταματά ποτέ. Αποτέλεσμα: Το μόνο που πετυχαίνουν οι γονείς με την υψωμένη φωνή είναι να εθίζονται τα παιδιά σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις και φυσικά να συνεχίζουν ανενόχλητα. Αν μάλιστα οι φωνές συνοδεύονται από οργή, προσβολές ή ακόμη και σαρκασμό, τότε υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν στο παιδί αισθήματα απόρριψης Πριν λοιπόν φωνάξετε ξανά σκεφτείτε ότι τώρα είστε σε θέση να τρομοκρατείτε μία ύπαρξη που αδυνατεί να σας αντιμετωπίσει, αλλά την ίδια στιγμή προετοιμάζετε το μελλοντικό «νευρικό και αγενή» γιο ή κόρη.


1. Όταν σταμάτησα να ουρλιάζω, ένιωσα καλύτερος άνθρωπος
Σταμάτησα να πηγαίνω για ύπνο με έναν κόμπο στο στομάχι, επειδή ένιωθα «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να ακούω από τα παιδιά μου «είσαι η χειρότερη μαμά του κόσμου». Σταμάτησα να νιώθω ενοχές επειδή ο σύντροφός μου με κοίταζε σα να ήμουν «η χειρότερη μαμά του κόσμου». Και η χειρότερη σύντροφος και η χειρότερη ερωμένη.

2. Τα παιδιά είναι το (μόνο) κοινό που θέλουμε να μας αποδέχεται
Όλες οι μαμάδες κρύβουμε μέσα μας ένα Δόκτωρ Τζέκιλ και έναν Κύριο Χάιντ. Μπροστά στους ξένους κάνουμε τις καλές και τις υπομονετικές, προκειμένου να μην μας κρίνουν αρνητικά και όταν γυρίζουμε σπίτι γινόμαστε αληθινές μέγαιρες. Ωστόσο αυτό, από τη μια μπερδεύει τα παιδιά από την άλλη μπερδεύει εμάς τις ίδιες. Η συνέπεια στην συμπεριφορά δεν είναι μόνο καλό παράδειγμα για τα παιδιά αλλά θετικό και για εμάς τις ίδιες.
3. Τα παιδιά είναι παιδιά, αλλά επίσης είναι και άνθρωποι
Όπως εγώ, έτσι και τα παιδιά, έχουν τις καλές και τις κακές τους μέρες. Κάποιες μέρες είναι αξιαγάπητα, γλυκά και υπάκουα και άλλες είναι στριμμένα, ανόρεχτα και ανυπάκουα. Άλλωστε αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ, είναι ότι τα παιδιά καθώς μεγαλώνουν μαθαίνουν. Και έχουν δικαίωμα στο λάθος. Και κανείς δε θέλει να του ουρλιάζουν όταν κάνει λάθος. Εσείς θέλετε;

4. Δεν μπορώ να ελέγχω πάντα τις πράξεις των παιδιών μου, αλλά μπορώ πάντα να ελέγχω τις αντιδράσεις μου.
Αντί κάθε φορά που σκοντάφτω σε ένα lego, να του βάλω τις φωνές, μήπως να πάρω μια βαθιά ανάσα και να του επαναλάβω (για χιλιοστή φορά)….«δεν είπαμε να μαζεύουμε τα παιχνίδια μας;»

5. Τα ουρλιαχτά δεν «πιάνουν»
Θα το έχετε διαπιστώσει και εσείς. Όταν ζητάτε κάτι με ευγένεια το αποκτάτε πολύ πιο εύκολα. Αντίθετα όταν ζητάτε κάτι με αγένεια, ο απέναντι σας αντιδράει αρνητικά. Επίσης συνήθως μαζί με την υστερία που μας πιάνει αρχίζουμε και κάνουμε πολύπλοκες τις εντολές μας προς τα παιδιά: «βιάσου, πιες το γάλα σου, δέσε τα κορδόνια σου, πάρε το μπουφάν σου, αργήσαμε…» Κανένα παιδί δε μπορεί να αποθηκεύσει τόσες εντολές. Και να τις ακολουθήσει βέβαια

6. Όταν σταματήσεις να φωνάζεις μπορεί να σου συμβούν υπέροχα πράγματα
Όταν είσαι ήρεμος απολαμβάνεις σαφώς πιο έντονα τις όμορφες στιγμές. Ακόμη και το «μαμά σ’ αγαπώ» παίρνει μια άλλη διάσταση τότε. Θυμηθείτε τις στιγμές που βάζετε τα παιδιά για ύπνο. Αυτές είναι οι καλύτερες στιγμές της ημέρας και οι στιγμές που τα παιδιά μπορούν να μοιραστούν μαζί μας τα πιο όμορφα συναισθήματα. Ξέρετε γιατί; Διότι τότε δεν ουρλιάζουμε.

7. Κάποιες φορές το να σταματήσεις να φωνάζεις είναι μια πρόκληση, αλλά δεν είναι πάντα εφικτό.

8. Πολύ συχνά το πρόβλημα βρίσκεται σε εμένα και όχι στα παιδιά μου
Είναι μια αλήθεια που συχνά οι μαμάδες τη βιώνουν και ως ενοχή: Φωνάζω στα παιδιά, γιατί είχα στρες στη δουλειά, γιατί «περιμένω περίοδο», ή γιατί με σύγχυσε ένας οδηγός στο δρόμο. Φταίει κάποιος άλλος και την πληρώνει κάποιος άλλος. Πόσο άδικο είναι αυτό;

9. Όταν φροντίζω τον εαυτό μου με βοηθάει να μη φωνάζω
Όταν νιώθετε απίστευτα χαλαρωμένη από τη γιόγκα, όταν έχετε μόλις βγει από ένα ζεστό μπάνιο, όταν έχετε γυρίσει μόλις από το κομμωτήριο, ή από μια έξοδο με τις φίλες σας, έχετε προσέξει πως δεν έχετε όρεξη για φωνές; Απόλυτα φυσιολογικό. Όταν φροντίζετε μόνο τους άλλους και αφοσιώνεστε σε αυτούς ψυχή και σώμα, είναι φυσικό να έχετε νεύρα και κάποιες φορές να ξεσπάτε άσχημα. Όταν φροντίζετε και τον εαυτό σας είναι φυσικό να νιώθετε πιο ήρεμη, πιο χαλαρή και πιο αξιαγάπητη. Τα παιδιά σας θα συμφωνήσουν σ’ αυτό.

10. Όταν δε φωνάζω νιώθω υπέροχη

Εκτός από πιο ήρεμη, πιο αξιαγάπητη και πιο χαλαρή, νιώθω και πιο λαμπερή. Πηγαίνω για ύπνο χωρίς ενοχές και ξυπνάω πιο χαρούμενη. Νιώθω πιο όμορφη και πιο καλή. Και τα παιδιά μου το βλέπουν. Και μ’ αγαπούν γι’ αυτό!

Πηγή: agioritikovima.gr